Bana Alabed – herbouw van scholen in Aleppo
Dit initiatief, opgezet door Bana Alabed, winnaar van de Internationale Kindervredesprijs 2025, keert terug naar de scholen in Oost-Aleppo met een eenvoudige, duidelijke missie: klaslokalen die door het conflict volledig zijn leeggehaald opnieuw inrichten en 300 kinderen de materiële omstandigheden bieden die ze nodig hebben om te kunnen leren.

Bana Alabed werd in 2009 in Aleppo geboren. In 2016, toen Oost-Aleppo werd belegerd, was ze zeven jaar oud. Vanuit de gebombardeerde stad begon ze, met de hulp van haar moeder Fatemah, berichten op Twitter te plaatsen waarin ze beschreef wat zij en haar familie doormaakten, de wereld opriep om aandacht te schenken aan de situatie en weigerde de kinderen van Aleppo uit het zicht te laten verdwijnen. Haar woorden en haar moed bereikten miljoenen mensen wereldwijd en droegen ertoe bij dat er ongekende internationale aandacht kwam voor de crisis die zich in de straten van Syrië afspeelde.
Nadat ze in december 2016 waren geëvacueerd, vestigden Bana en haar familie zich elders en bouwden ze een nieuw leven op. Later schreef ze *Dear World: A Syrian Girl’s Story of War and Plea for Peace*, waarmee ze haar getuigenis aan lezers over de hele wereld bracht en de stemmen van kinderen die in conflictgebieden leven, bleef versterken. Sindsdien is ze uitgegroeid tot een van de meest bekende jonge pleitbezorgers voor het recht van kinderen op veiligheid, vrede en onderwijs.
"Vrede is geen luxe. De wereld moet naar ons luisteren. Door oorlogen en conflicten is onze kindertijd ons ontnomen. We willen veilig in ons eigen land kunnen leven. We willen vrede. En tegen de kinderen die onder oorlogen lijden: jullie zijn niet alleen."
Bana Alabed
In 2025 ontving Bana de Internationale Kindervredesprijs, een erkenning voor haar buitengewone moed als kind dat getuige was van de belegering van Aleppo, en voor haar voortdurende inzet voor de rechten van kinderen op onderwijs, veiligheid en vrede. De prijs heeft haar een platform en middelen gegeven om die waarden rechtstreeks in de praktijk te brengen.
Oost-Aleppo behoorde tot de zwaarst beschadigde stedelijke gebieden van de Syrische oorlog. De scholen daar werden beschoten, geplunderd en ontdaan van de meest elementaire uitrusting. Jaren na het staakt-het-vuren zijn de klaslokalen in het gebied nog steeds grotendeels leeg; kinderen zitten op de vloer of delen het weinige kapotte meubilair dat er nog over is, in omstandigheden die geconcentreerd leren vrijwel onmogelijk maken. Voor Bana, die in deze straten is opgegroeid en weet wat de kinderen die achterbleven is ontnomen, is dit project zeer persoonlijk.
Het Bana Alabed Education Initiative zal 90 schoolbanken aanschaffen – lokaal ingekocht om de Syrische economie te ondersteunen en een snelle levering te garanderen – voor distributie over tien klaslokalen in Oost-Aleppo. Driehonderd kinderen zullen hier direct baat bij hebben, begeleid door vijf tot tien leerkrachten. Elk ingezameld pond wordt besteed aan materiële zaken: schoolbanken, vervoer en de infrastructuur die nodig is om deze naar de scholen te brengen waar ze het hardst nodig zijn.
Het project is bescheiden van omvang en heeft een duidelijk doel. Het is de bedoeling van Bana dat dit project het begin vormt van een langdurige inzet: terugkeren naar Aleppo en voortbouwen op wat hier is bereikt om de komende jaren meer kinderen te kunnen bereiken.
Belangrijk moment uit het project
Voor Bana Alabed begint dit project precies daar waar haar verhaal begon. Ze was zeven jaar oud toen ze haar eerste bericht verstuurde vanuit een belegerde stad, waarin ze de wereld vroeg om oog te hebben voor de kinderen die de oorlog meemaken. De wereld keek inderdaad – en nu, als winnaar van de Internationale Kindervredesprijs 2025, gebruikt ze het platform en de middelen die deze erkenning haar heeft opgeleverd om terug te keren. Deze keer niet met woorden, maar met schoolbanken. Terugkeren naar de scholen in Oost-Aleppo en meubilair plaatsen in klaslokalen waar kinderen sinds het staakt-het-vuren op de vloer hebben gezeten, is voor Bana een manier om eer te bewijzen aan alles wat de kinderen die zijn gebleven hebben doorstaan, en een statement dat het herstellen van een kindertijd net zo urgent en concreet is als het herbouwen van een gebouw.






